Escolle o texto do ditado
O docente escolle un destes textos. Todos traballan a mesma regra.
Hoxe imos facer un ditado
Así será a sesión. Imos paso a paso e sempre sabes que vén despois.
- Preparo: miro a regra da semana.
- Escoito: oio o ditado enteiro sen escribir.
- Escribo: oio cada anaco dúas veces e escribo.
- Corrixo: comparo co texto correcto.
- Penso: clasifico os erros e escollo palabras para o caderno de regras.
Hoxe fíxome en
O substantivo e as súas clases · o número: como se forma o plural
- Se remata en vogal ou en -n, engade -s: mesa, mesas; corazón, corazóns.
- Se remata en -r ou en -z, ou é aguda en -s, engade -es: flor, flores; país, países. A z cambia a c: luz, luces.
- En -l: os monosílabos e as graves engaden -es (mil, miles; túnel, túneles). As agudas de máis dunha sílaba cambian -l por -is (animal, animais); se rematan en -il, por -ís (funil, funís).
- Algúns teñen a mesma forma en singular e en plural: o lapis, os lapis.
1. Escoito sen escribir
Deixa o lapis na mesa. Só escoitas.
2. Escribo
Cada anaco soa dúas veces. Despois tes tempo para escribir.
3. Reviso
Escoitas o ditado enteiro outra vez e repasas o que escribiches.
O 1polbo é un dos 2animais 3máis curiosos do mar. Ten tres 4corazóns e o seu 5sangue é azul. Nos seus oito brazos hai centos de ventosas que lle serven para tocar e 6tamén para saborear. Pode cambiar de cor en poucos segundos e esconderse entre as rochas e os 7corais. 8Ademais, é moi listo: 9nalgúns acuarios aprendeu a abrir frascos para comer os 10caranguexos que 11había dentro. 12Non che parece incrible?
Palabras clave
Toca unha palabra para ver por que se escribe así.
Substantivo común, concreto e contable. En castelán dise «pulpo».
Plural de animal: aguda de máis dunha sílaba en -l, cambia -l por -is. Remata en ditongo: sen til.
Til diacrítico: máis indica cantidade. Mais, sen til, significa «pero».
Corazón remata en -n: engade -s. É aguda rematada en -ns: leva til.
Substantivo común e non contable. En galego é masculino: o sangue.
Aguda rematada en -n: leva til. «También» é castelán.
Plural de coral: aguda en -l, cambia -l por -is.
Aguda rematada en ditongo decrecente (ai): sen til.
En + algúns. Aguda rematada en -ns: leva til.
Con x. En castelán dise «cangrejos».
A i é tónica e vai separada da a (hiato): leva til.
Incrible é grave rematada en vogal: sen til. En galego abonda co signo do final; o de apertura é opcional.
As 1Illas Cíes están na entrada da 2ría de Vigo e forman parte dun parque nacional. En 3verán chegan 4miles de visitantes, pero non poden ir todos 5á vez: hai que pedir permiso antes de viaxar. 6Alí viven gaivotas, 7corvos mariños e outras moitas aves. Baixo a auga hai bosques de algas e grandes 8cardumes de 9peixes. Os 10areais son brancos e a auga é transparente, 11aínda que moi 12fría. Coidar este tesouro é cousa de todos.
Palabras clave
Toca unha palabra para ver por que se escribe así.
Nome propio: vai con maiúscula. En Cíes, a i tónica vai separada da e (hiato): leva til.
Substantivo común. A i tónica vai separada da a (hiato): leva til.
Aguda rematada en -n: leva til.
Plural de mil: monosílabo en -l, engade -es.
Á é a + a: leva til. O plural de vez é veces: a z cambia a c.
Aguda de dúas sílabas rematada en vogal: leva til.
Nome de ave de dúas palabras: as dúas van en plural. En castelán dise «cormoranes».
Substantivo colectivo: en singular xa nomea moitos peixes xuntos.
Plural de peixe: remata en vogal, engade -s. En castelán dise «peces».
Plural de areal: aguda en -l, cambia -l por -is.
A i tónica vai separada da a (hiato): leva til.
A i tónica vai separada da a (hiato): leva til.
Os astronautas da 1Estación Espacial Internacional dan unha volta á 2Terra cada hora e media, máis ou menos. Por iso, nun 3só día poden ver 4dezaseis 5amenceres e dezaseis 6solpores. Desde as fiestras, os 7países parecen manchas de 8cores e, de noite, as cidades brillan coma 9luces de 10Nadal. Dentro da estación non hai arriba nin abaixo: os 11lapis, os 12papeis e mesmo as persoas flotan. 13Imaxinas durmir pegado á parede?
Palabras clave
Toca unha palabra para ver por que se escribe así.
Nome propio de varias palabras: todas con maiúscula. Estación é aguda en -n: leva til.
Como nome do planeta, é nome propio: maiúscula.
Til diacrítico: só significa «soamente» ou «un único». So, sen til, significa «debaixo de».
Numeral con z e con s. En castelán dise «dieciséis».
Plural de amencer: remata en -r, engade -es.
Plural de solpor: remata en -r, engade -es.
Plural de país: aguda en -s, engade -es. A i tónica vai separada da a (hiato): leva til.
Plural de cor: remata en -r, engade -es.
Plural de luz: engade -es e a z cambia a c.
Nome propio dunha festa: maiúscula.
Mesma forma en singular e en plural: o lapis, os lapis. Grave rematada en -s: sen til.
Plural de papel: aguda en -l, cambia -l por -is. Remata en ditongo: sen til.
Imaxinas vai con x. Á é a + a: leva til. En galego abonda co signo do final; o de apertura é opcional.
Unha 1colmea é coma unha cidade. Nela viven 2miles de abellas: unha 3raíña, moitas obreiras e algúns 4abellóns. As obreiras visitan centos de 5flores cada día e levan o 6néctar aos 7panais, onde se converte en 8mel. Para facer un só quilo de mel 9cómpre o traballo de 10moitísimas abellas. Por iso, se 11ves unha abella, 12déixaa traballar tranquila: sen elas, moitas plantas non 13darían froitos.
Palabras clave
Toca unha palabra para ver por que se escribe así.
Substantivo común. En castelán dise «colmena».
Plural de mil: monosílabo en -l, engade -es.
A i tónica vai separada da a (hiato): leva til. É o feminino de rei, cunha forma especial.
Abellón é o macho da abella. Remata en -n: engade -s. Aguda en -ns: leva til.
Plural de flor: remata en -r, engade -es.
Grave rematada en consoante que non é -n nin -s: leva til.
Plural de panal: aguda en -l, cambia -l por -is.
Substantivo non contable: non se conta un a un. Se fai falta, o plural é meles.
Til diacrítico: cómpre significa «é preciso». Compre, sen til, é do verbo comprar.
Esdrúxula: leva til sempre.
Do verbo ver: sen til. Vés, con til, é do verbo vir.
Deixa + a. A tónica é a antepenúltima: esdrúxula, leva til.
A i tónica vai separada da a (hiato): leva til.
Penso
- Clasifico os meus erros: despiste, aínda non o sei ou castelanismo.
- Conto as palabras conquistadas. Só para min.
- Explico unha regra coas miñas palabras.
- Escollo 4 palabras e cópioas no meu caderno de regras.
- Penso como me sentín e en que me vou fixar a próxima vez.
Un erro é unha regra que aínda estou aprendendo.